தாயாகப் பிறந்தவர்: அன்னை மரியாவின் பிறப்புப் பெருவிழா மறையுரை

அன்பிற்கினிய சகோதர சகோதரிகளே,

இன்று திருஅவை ஒரு பிறந்த நாளைக் கொண்டாடுகிறது. பொதுவாக ஒருவருடைய பிறந்த நாளைக் கொண்டாடும்போது, அவர் இந்த உலகிற்கு வந்த நாளை நினைவுகூர்கிறோம். ஆனால் அன்னை மரியாவின் பிறந்த நாளைக் கொண்டாடும்போது, அவர் பிறந்த நாளை மட்டும் நாம் நினைவுகூரவில்லை. அவர் எதற்காகப் பிறந்தார்; கடவுள் அவரை எதற்காகத் தேர்ந்தெடுத்தார்; அவருடைய வாழ்க்கையின் வழியாக கடவுள் மனிதகுலத்திற்காக என்ன செய்யப்போகிறார் என்பதையும் சேர்த்தே கொண்டாடுகிறோம்.

மரியா பிறந்தபோது உலகம் அதைப் பெரிதாகக் கவனித்திருக்காது. அவரது பிறப்பை அறிவிக்க வானதூதர்களின் பாடல் இல்லை. வானில் விண்மீன் தோன்றவில்லை. இடையர்கள் ஓடிவரவில்லை. ஞானிகள் தேடிவரவில்லை. அவையெல்லாம் பின்னர் அவரது மகனுடைய பிறப்பின்போது நடைபெறும்.

மரியாவின் பிறப்பு அமைதியாக நிகழ்ந்தது.

ஆனால் அந்தக் குழந்தையில் கடவுள் மிகப்பெரியதொரு திட்டத்தைத் தொடங்கியிருந்தார்.

ஒருநாள் கடவுளின் மகனைத் தாங்கப்போகும் ஒரு பெண் பிறந்திருந்தார்.
ஒருநாள் இறைவார்த்தைக்குத் தனது முழு வாழ்க்கையாலும் “ஆம்” சொல்லப்போகும் ஓர் இதயம் துடிக்கத் தொடங்கியிருந்தது.
உலகையே தாங்குகின்ற இறைவனைத் தனது கரங்களில் தாங்கப்போகும் கைகள் உருவாகியிருந்தன.
மனிதன் காண ஏங்கிய இறைவனின் முகத்தை நேருக்கு நேர் பார்த்து முத்தமிடப்போகும் கண்கள் திறந்திருந்தன.

அதனால்தான் இன்று மரியாவின் பிறந்த நாளை நாம் ஒரு சாதாரண பிறந்தநாளாகக் கொண்டாட முடியாது.

மரியா தாயாகப் பிறந்தவர்.

அவருடைய வாழ்க்கையில் அந்தத் தாய்மைப் பணி இரண்டு பெரிய நிலைகளில் விரிகிறது.

முதலாவது நாசரேத்தில் ஆரம்பிக்கிறது.

கபிரியேல் வானதூதர் மரியாவிடம் வருகிறார். மனித அறிவால் புரிந்துகொள்ள முடியாத ஒரு செய்தியைச் சொல்கிறார்: “தூய ஆவி உம்மீது வரும்; உன்னத கடவுளின் வல்லமை உம்மேல் நிழலிடும்” (லூக் 1:35).

கடவுள் ஒரு மனிதப் பெண்ணின் பதிலுக்காகக் காத்திருக்கிறார்.

மரியா சொல்கிறார்:

“நான் ஆண்டவரின் அடிமை; உமது சொற்படியே எனக்கு நிகழட்டும்” (லூக் 1:38).

அந்த ஒரு Fiat — அந்த ஓர் “ஆம்” — மனித வரலாற்றையே மாற்றியது.

இங்கேதான் மரியாவின் முதல் தாய்மைப் பணி தொடங்குகிறது.

அவர் இறைமகனைத் தனது உடலில் தாங்குகிறார்.

இதைத்தான் புனித பவுல் மிக எளிமையான வார்த்தைகளில் கூறுகிறார்: “காலம் நிறைவேறியபோது கடவுள் தம் மகனை அனுப்பினார்; அவர் பெண்ணிடம் பிறந்தார்” (கலா 4:4).

இங்கே நாம் கிறிஸ்தவ நம்பிக்கையின் ஆழமானதொரு மறைபொருளைச் சந்திக்கிறோம்.

உலகையே தாங்குகின்ற இறைவனை மரியா தன் வயிற்றில் தாங்குகிறார்.

உயிர்கள் அனைத்திற்கும் உணவளிக்கின்ற இறைவன் மரியாவிடம் உணவு பெறுகிறார்.

மனிதனைப் படைத்தவர் மரியாவிடமிருந்து மனித உடலைப் பெறுகிறார்.

இதனால்தான் திருஅவை மரியாவை இறைவனின் தாய் – Theotokos என்று அழைக்கிறது. மரியா இயேசுவின் இறைத்தன்மையை உருவாக்கினார் என்பதல்ல அதன் பொருள். மரியாவிடம் பிறந்தவர் ஒரே ஆளான இயேசு கிறிஸ்து — உண்மையான இறைவனும் உண்மையான மனிதரும். எனவே, இயேசுவைப் பற்றிய நமது நம்பிக்கையைப் பாதுகாப்பதற்காகவே திருஅவை மரியாவை “இறைவனின் தாய்” என்று அறிக்கையிடுகிறது.

ஆனால் இங்கே இன்னும் அழகான உண்மை ஒன்று இருக்கிறது.

மரியா இயேசுவை முதலில் தனது உடலில் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை; தனது நம்பிக்கையில் ஏற்றுக்கொண்டார்.

புனித அகுஸ்தினார் இந்த உண்மையை மிகவும் அழகாக எடுத்துரைக்கிறார். மரியா கிறிஸ்துவை உடலில் கருத்தரிப்பதற்கு முன்பே நம்பிக்கையால் அவரை ஏற்றுக்கொண்டார்; இறைவனுடைய திருவுளத்தை நிறைவேற்றிய சீடராக இருப்பதே அவரது பெருமையின் ஆழம் என்று அவர் வலியுறுத்துகிறார்.

எனவே, மரியாவின் தாய்மை கருவறையில் மட்டும் ஆரம்பிக்கவில்லை.

அது அவரது “ஆம்” என்ற நம்பிக்கையில் ஆரம்பித்தது.

அந்த “ஆம்” பெத்லகேமில் ஒரு குழந்தையாகக் காட்சியளித்தது.

ஆனால் மரியாவின் பணி பெத்லகேமோடு முடிந்துவிடவில்லை.

இயேசு வளர்ந்தபோதும் அது முடிவடையவில்லை.

அவர் பொதுப்பணிக்குச் சென்றபோதும் முடிவடையவில்லை.

ஏன், அவர் சிலுவையில் இறக்கும் நேரத்தில்கூட மரியாவின் பணி முடிவடையவில்லை.

மாறாக, சிலுவையின் அடியில்தான் மரியாவின் இரண்டாவது தாய்மைப் பணி தொடங்குகிறது.

யோவான் நற்செய்தியில் அந்தக் காட்சியைப் பாருங்கள்.

சிலுவையில் தொங்குகின்ற இயேசு தமது தாயையும் அருகில் நின்ற அன்புச் சீடரையும் பார்க்கிறார்.

அப்போது இயேசு முதலில் சீடரிடம் பேசவில்லை.

முதலில் தாயிடம் பேசுகிறார்.

“அம்மா, இவரே உம் மகன்.”

அதற்குப் பிறகுதான் சீடரிடம்,

“இவரே உம் தாய்” என்று கூறுகிறார் (யோவா 19:26–27).

இந்த வரிசையை நாம் கவனிக்க வேண்டும்.

பல நேரங்களில் “இவரே உம் தாய்” என்ற இரண்டாவது வாக்கியத்தை மட்டுமே நாம் வலியுறுத்துகிறோம். இயேசு மரியாவை யோவானுக்கும், யோவானின் வழியாக நமக்கும் தாயாகத் தருகிறார். அது உண்மை.

ஆனால் அதற்கு முன்பாக இயேசு மரியாவிடம் சொல்கிறார்:

“இவரே உம் மகன்.”

அதாவது, மரியா திருஅவையின் பராமரிப்பில் ஒப்படைக்கப்படுவதற்கு முன்பே, திருஅவை மரியாவின் தாய்மைப் பராமரிப்பில் ஒப்படைக்கப்படுகிறது.

இதுவே அவரது இரண்டாவது தாய்மைப் பணி.

நாசரேத்தில் வானதூதர் வழியாக இறைவன் அவரிடம், “ஒரு மகனைப் பெற்றெடுப்பீர்” என்றார்.

கல்வாரியில் இயேசு அவரிடம், “இதோ, உம் மகன்” என்கிறார்.

நாசரேத்தில் மரியா கிறிஸ்துவை உடலால் ஏற்றுக்கொண்டார்.

கல்வாரியில் கிறிஸ்துவின் சீடர்களை நம்பிக்கையிலும் அன்பிலும் ஏற்றுக்கொள்கிறார்.

நாசரேத்தில் அவர் கிறிஸ்துவின் மனித உடலுக்குத் தாயானார்.

கல்வாரியில் அவர் கிறிஸ்துவின் மறையுடலாகிய திருஅவைக்குத் தாயாகிறார்.

திருத்தந்தை புனித இரண்டாம் யோவான் பவுல், யோவான் 19:26–27ஐ விளக்கும்போது, “பெண்ணே, இதோ உம் மகன்” என்ற வார்த்தைகளில் மீட்பரின் தாயான மரியா, மீட்கப்பட்டவர்களுக்கும் கிறிஸ்துவின் மறையுடலின் உறுப்பினர்களுக்கும் தாயாகும் அவரது தாய்மையின் புதிய பரிமாணத்தை இயேசு வெளிப்படுத்துகிறார் என்று போதிக்கிறார்.

இங்கே இன்னும் ஆழமான ஓர் உண்மை இருக்கிறது.

மரியாவின் முதல் தாய்மை பெத்லகேமின் வலியைக் கடந்தது.
மரியாவின் இரண்டாவது தாய்மை கல்வாரியின் வாளைக் கடந்தது.

இயேசுவின் உடலை அவர் தன் கருவறையில் தாங்கினார்.

கிறிஸ்துவின் மறையுடலாகிய திருஅவையை அவர் தனது இதயத்தில் தாங்கத் தொடங்குகிறார்.

இரண்டாம் வத்திக்கான் சங்கத்தின் Lumen Gentium இதைத்தான் “அருள் நிலையில் மரியாவின் தாய்மை” என்று குறிப்பிடுகிறது. அவரது நம்பிக்கை, கீழ்ப்படிதல், நம்பிக்கை நிறைந்த எதிர்நோக்கு, எரியும் அன்பு ஆகியவற்றால் மீட்பரின் பணியில் அவர் தனித்துவமான முறையில் ஒத்துழைத்தார்; அவரது இந்தத் தாய்மைப் பணி தொடர்ந்து நிலைக்கிறது என்று திருஅவை கற்பிக்கிறது (Lumen Gentium, 61–62).

புனித அகுஸ்தினாரின் வார்த்தையை மேற்கோள் காட்டியே Lumen Gentium இன்னும் அழகாகச் சொல்கிறது: மரியா கிறிஸ்துவின் உறுப்பினர்களுக்கும் தாய்; ஏனெனில் திருஅவையில் நம்பிக்கையாளர்கள் பிறப்பதற்கு அவர் அன்பினால் ஒத்துழைத்தார் (Lumen Gentium, 53).

ஆனால் கல்வாரிக்குப் பிறகு இந்தத் தாய் எங்கே இருக்கிறார்?

திருத்தூதர் பணிகள் நூலைத் திறந்தால் மிகவும் அழகான பதில் கிடைக்கிறது.

இயேசு விண்ணேற்றம் அடைந்துவிட்டார். சீடர்களுக்கு அடுத்து என்ன நடக்கப்போகிறது என்று தெரியவில்லை. அவர்களிடம் கேள்விகள் இருக்கின்றன. அச்சம் இருக்கிறது. தங்களுடைய பலவீனத்தின் நினைவுகள் இருக்கின்றன.

அந்தச் சூழலில் அவர்கள் மேலறையில் ஒன்றுகூடி செபிக்கிறார்கள்.

அவர்களோடு யார் இருக்கிறார்?

“இயேசுவின் தாய் மரியா” (திப 1:14).

இதை ஒரு கணம் மனக்கண்ணில் பாருங்கள்.

நாசரேத்தில் தூய ஆவியாரின் வருகைக்காகத் தன்னைத் திறந்துவைத்த அதே மரியா, இப்போது மேலறையில் திருஅவையோடு தூய ஆவியாரின் வருகைக்காகக் காத்திருக்கிறார்.

நாசரேத்தில் தூய ஆவியார் மரியாவின்மேல் நிழலிட்டபோது கிறிஸ்துவின் உடல் உருவாகிறது.

பெந்தக்கோஸ்தே நாளில் தூய ஆவியார் சீடர்கள்மீது இறங்கும்போது, கிறிஸ்துவின் மறையுடலாகிய திருஅவை உலகிற்கு சாட்சியளிக்கும் வல்லமையைப் பெறுகிறது.

இரண்டு இடங்களிலும் மரியா இருக்கிறார்.

ஆனால் அவர் தூய ஆவியாரின் இடத்தை எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.

கிறிஸ்துவின் இடத்தை எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.

திருத்தூதர்களின் பணியையும் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.

ஒரு தாய் செய்வதைச் செய்கிறார்.

உடனிருக்கிறார்.
நம்புகிறார்.
செபிக்கிறார்.
ஒன்றுசேர்க்கிறார்.
காத்திருக்கிறார்.

அதனால்தான் நமது மரியன்னை பக்தி வெறும் உணர்ச்சிபூர்வமான பக்தியாக இருக்கக்கூடாது.

இரண்டாம் வத்திக்கான் சங்கம் இதைப் பற்றி மிகவும் தெளிவாக எச்சரிக்கிறது. மரியாவைப் பற்றிப் பேசும்போது மிகைப்படுத்துதலையும் குறுகிய மனப்பான்மையையும் தவிர்க்க வேண்டும்; மரியாவைப் பற்றிய எல்லா உண்மையான போதனையும் இறுதியில் கிறிஸ்துவையே நோக்கிச் செல்ல வேண்டும் என்று Lumen Gentium 67 கற்பிக்கிறது.

அப்படியானால் உண்மையான மரியன்னை பக்தி என்ன?

அதற்கான பதிலை மரியாவே கானாவூரில் சொல்லிவிட்டார்:

“அவர் உங்களுக்குச் சொல்வதெல்லாம் செய்யுங்கள்” (யோவா 2:5).

இதுதான் மரியன்னை பக்தியின் மிகப் பாதுகாப்பான அளவுகோல்.

நாம் செபிக்கும் செபமாலை நம்மை இயேசுவுக்கு நெருக்கமாக்கவில்லை என்றால் ஏதோ குறைகிறது.

மரியன்னைத் திருவிழாக்கள் இறைவார்த்தைக்குக் கீழ்ப்படிய நம்மைத் தூண்டவில்லை என்றால் ஏதோ குறைகிறது.

அன்னையின் திருவுருவத்தைத் தேரில் சுமக்கிற நாம், அருகிலிருக்கும் மனிதரின் சுமையைச் சுமக்கத் தயாராக இல்லை என்றால் ஏதோ குறைகிறது.

மரியாவை “அம்மா” என்று அழைக்கின்ற நாம், ஒருவரையொருவர் சகோதர சகோதரிகளாக ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்றால் நமது பக்தியில் ஏதோ குறைகிறது.

மரியாவை நேசிப்பதன் நிறைவு, மரியாவைப் போல வாழக் கற்றுக்கொள்வதுதான்.

அவருடைய “ஆம்” நமது “ஆம்” ஆக வேண்டும்.

அவருடைய செவிமடுத்தல் நமது செவிமடுத்தலாக வேண்டும்.

அவருடைய இரக்கம் நமது இரக்கமாக வேண்டும்.

சிலுவையின் அடியில் அவர் காட்டிய துணிவு நமது துணிவாக வேண்டும்.

மேலறையில் அவர் செய்த செபம் நமது செபமாக வேண்டும்.

எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, அவருடைய பணி நமது பணியாக வேண்டும் — கிறிஸ்துவை உலகிற்குக் கொண்டுவருவது.

மரியா உடலளவில் இயேசுவை ஒருமுறைதான் சுமந்தார். ஆனால் நம்பிக்கையால் கிறிஸ்துவை எப்படித் தொடர்ந்து சுமக்க வேண்டும் என்பதை ஒவ்வொரு கிறிஸ்தவருக்கும் அவர் கற்றுத் தருகிறார்.

நாம் ஒருவரை மன்னிக்கும்போது நமது உறவுக்குள் கிறிஸ்துவைக் கொண்டு வருகிறோம்.

தனிமையில் இருப்பவரைச் சந்திக்கும்போது அந்த வீட்டிற்குள் கிறிஸ்துவைக் கொண்டு செல்கிறோம்.

பெற்றோர் தங்கள் பிள்ளைகளுக்குச் செபிக்கக் கற்றுக்கொடுக்கும்போது அடுத்த தலைமுறையில் கிறிஸ்து உருவாக உதவுகிறார்கள்.

ஒருவர் கல்வாரியில் நிற்கும்போது அவரை விட்டுவிட்டு ஓடாமல் அருகில் நிற்கும்போது, மரியாவின் தாயன்பு திருஅவையில் மீண்டும் கண்முன் தெரிகிறது.

வாழ்க்கையில் புரியாத ஒன்று நிகழும்போது, “ஆண்டவரே, எனக்குப் புரியவில்லை; ஆனாலும் உமது திருவுளம் நிறைவேறட்டும்” என்று நாம் சொல்லும்போது, நாசரேத்தில் ஒலித்த மரியாவின் Fiat நமது வாழ்க்கையிலும் மீண்டும் ஒலிக்கிறது.

எனவே, இன்று அன்னை மரியாவின் பிறந்த நாளில் அவருக்கு நாம் என்ன பரிசு கொடுக்கப் போகிறோம்?

ஒரு மெழுகுதிரியா?

ஒரு மலர்மாலையா?

ஒரு செபமாலையா?

அவை அனைத்தும் அழகானவை.

ஆனால் ஒரு தாய்க்குக் கிடைக்கக்கூடிய மிகப்பெரிய பரிசு என்ன தெரியுமா?

தன் மகனுடைய சாயலைத் தன் பிள்ளைகளில் காண்பது.

எனவே இன்று அன்னையிடம் இப்படிச் சொல்லுவோம்:

**அம்மா,
நீங்கள் இறைவனுக்கு “ஆம்” சொன்னீர்கள்;
நாங்களும் “ஆம்” சொல்லக் கற்றுத்தாருங்கள்.

நீங்கள் இயேசுவைச் சுமந்தீர்கள்;
நாங்களும் இயேசுவை உலகிற்குச் சுமந்து செல்லக் கற்றுத்தாருங்கள்.

புரியாதவற்றையும் இதயத்தில் இருத்திச் சிந்தித்தீர்கள்;
எங்களுக்குப் புரியாத நேரங்களிலும் நம்பிக்கையோடு இருக்கக் கற்றுத்தாருங்கள்.

சிலுவையின் அடியிலிருந்து ஓடாமல் நின்றீர்கள்;
எங்கள் அன்புக்குரியவர்களின் சிலுவைகளிலிருந்து ஓடாமல் நிற்கக் கற்றுத்தாருங்கள்.

சிதறிப்போன சீடர்களோடு மேலறையில் செபித்தீர்கள்;
பிரிவினையை உருவாக்காமல் ஒன்றிப்பை உருவாக்கக் கற்றுத்தாருங்கள்.

“இதோ உம் மகன்” என்று உங்கள் மகன் எங்களை உங்களிடம் ஒப்படைத்தார்;
அன்றுதொடங்கிய உங்கள் தாய்மைப் பணியை எங்களிலும் தொடருங்கள்.

எங்களுக்குள் இருக்கும் கிறிஸ்துவைப் பாதுகாத்திடுங்கள்.
எங்களுக்குள் கிறிஸ்து வளர உதவுங்கள்.
சிதறிப்போன உங்கள் மகனின் பிள்ளைகளை ஒன்றுசேர்த்திடுங்கள்.
எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, எங்களை உங்கள் மகன் இயேசுவிடம் அழைத்துச் செல்லுங்கள்.**

அன்பிற்கினியவர்களே,

இன்று மரியா பிறந்ததால் நாம் மகிழ்கிறோம்.

ஆனால் நம்மில் மரியாவின் நம்பிக்கை பிறக்கும் ஒவ்வொரு நாளும் விண்ணகம் இன்னும் அதிகமாக மகிழ்கிறது.

உலகிற்கு கிறிஸ்துவைப் பெற்றுத் தந்த அன்னை,
நாமும் உலகிற்குக் கிறிஸ்துவைக் கொடுக்கக் கற்றுத்தரட்டும்.

நாசரேத்தில்,

“உமது சொற்படியே எனக்கு நிகழட்டும்”

என்று தனது பயணத்தைத் தொடங்கிய அன்னை,

கானாவூரில்,

“அவர் உங்களுக்குச் சொல்வதெல்லாம் செய்யுங்கள்”

என்று நமக்கு வழிகாட்டிய அன்னை,

கல்வாரியில்,

“இதோ உம் மகன்”

என்று நம்மைத் தனது பிள்ளைகளாகப் பெற்றுக்கொண்ட அன்னை,

நமது வாழ்வின் இறுதிவரை நம்மோடு பயணிக்கட்டும்.

இனிய பிறந்தநாள் வாழ்த்துகள், அம்மா!

திருஅவையைத் தொடர்ந்து தாயாகத் தாங்குங்கள்.

உங்கள் பிள்ளைகளாகிய எங்களை,
உங்கள் மகன் இயேசுவைப் போல வாழக் கற்றுத்தாருங்கள்.

ஆமென்.