கிறிஸ்துவே நம் திருமணத்தின் ஊற்று, சாட்சி, பந்தம்

அன்பிற்கினிய சகோதரர் சகோதரிகளே, குறிப்பாக இன்று திருமண உடன்படிக்கைக்குள் நுழையும் அன்பான மணமக்களே,

இன்று உங்களைச் சுற்றி பலர் நிற்கிறார்கள். உங்கள் பெற்றோர், உறவினர்கள், நண்பர்கள், உங்களோடு வாழ்வின் பல தருணங்களில் நடந்தவர்கள்—அவர்கள் அனைவரும் இன்று உங்கள் திருமணத்தின் சாட்சிகளாக இங்கே இருக்கிறார்கள். ஆனால் இன்றைய இந்த புனித நிகழ்வில், மற்ற எல்லாச் சாட்சிகளையும் விட ஆழமான ஒரு சாட்சி இருக்கிறார். அவர் இயேசு கிறிஸ்து.

இன்றைய திருமணத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய முதல் உண்மை இதுதான்: நீங்கள் இருவரும் ஏற்கெனவே உருவாக்கிய ஒரு உறவை ஆசீர்வதிக்க மட்டும் இயேசுவை அழைக்கவில்லை. உங்கள் திருமண விழாவின் சிறப்பு விருந்தினராக அவர் வரவில்லை. மாறாக, உங்கள் அன்பின் ஊற்றாகவும், உங்கள் உடன்படிக்கையின் சாட்சியாகவும், வாழ்நாள் முழுவதும் உங்களை இணைத்துப் பிடிக்கும் பந்தமாகவும் அவர் இருக்கிறார்.

இரண்டாம் வத்திக்கான் சங்கத்தின் Gaudium et Spes இதை மிக அழகாகச் சொல்கிறது: “மீட்பரும் திருச்சபையின் மணமகனுமான கிறிஸ்து, திருமண அருளடையாளத்தின் வழியாக கிறிஸ்தவ தம்பதிகளின் வாழ்விற்குள் வருகிறார்; அவர்களோடு தொடர்ந்து தங்குகிறார்” (Gaudium et Spes, 48).

எனவே கிறிஸ்தவ திருமணம் இரண்டு மனிதர்களுக்கிடையிலான ஒரு சாதாரண ஒப்பந்தம் அல்ல. அது கிறிஸ்துவில் உருவாகும் ஒரு புனித உடன்படிக்கை.

ஆனால் இன்று இங்கு நிற்கும் உங்கள் அன்பைப் பற்றிப் பேசுவதற்கு முன், உங்கள் அன்பிற்கும் முன்பாகவே செயல்பட்ட இன்னொரு அன்பைப் பற்றி நாம் நினைக்க வேண்டும். அது கடவுளின் அன்பும், அவரது மறைந்த பராமரிப்பும்.

விவிலியம் முழுவதும் நாம் காணும் ஒரு ஆழமான உண்மை என்னவெனில், மனிதன் கடவுளை அறியும் முன்பே கடவுள் மனிதனை அறிந்திருக்கிறார்.

எரேமியாவிடம் இறைவன் சொல்கிறார்: “தாயின் கருவில் உருவாகுமுன்பே நான் உன்னை அறிந்திருந்தேன்” (எரேமியா 1:5).

புனித பவுலும் தனது அழைப்பைப் பற்றிப் பேசும்போது, “என்னை என் தாயின் கருவிலிருந்தே தமக்கென ஒதுக்கி வைத்து, தமது அருளால் அழைத்த கடவுள்…” என்று கூறுகிறார் (கலாத்தியர் 1:15).

“ஒதுக்கி வைப்பது” என்ற இந்த விவிலியச் சொல், ஒருவரை உலகத்திலிருந்து பிரித்துவைப்பது அல்ல. மாறாக, ஒரு நோக்கத்திற்காக, ஒரு அழைப்பிற்காக, ஒரு பணிக்காக ஒருவரைத் தேர்ந்தெடுப்பது.

இதன் ஒளியில் திருமணம் ஒரு "இறையழைத்தல்".

இன்று நீங்கள் இங்கு வந்திருப்பது வெறும் இரண்டு மனிதர்களின் காதல் கதை மட்டுமல்ல. கடவுள் உங்கள் மனித அன்பை ஒரு புனித பணிக்காக ஏற்றுக்கொள்கிற தருணம் இது. எனவே, இன்று உங்கள் திருமண வாக்குறுதியால் நீங்கள் என்ன செய்யப்போகிறீர்கள் என்பது அல்ல, மாறாக, உங்களில் கடவுள் இன்று என்ன செய்கின்றார் என்பதில் தான் திருமணத்தின் மறைபொருள் அடங்கியிருக்கிறது.

புனித திருத்தந்தை இரண்டாம் ஜான் பால் Familiaris Consortio ஆவணத்தில், கடவுள் தம்பதிகளை திருமணத்திற்கு அழைத்துவிட்டு விலகிச் செல்லவில்லை; “திருமணத்தில் அவர்களைத் தொடர்ந்து அழைக்கிறார்” என்று அழகாகக் குறிப்பிடுகிறார் (Familiaris Consortio, 51).

இதைக் இன்னும் ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ள, யோவான் நற்செய்தியில் வரும் நத்தனியேலின் அழைப்பை நினைவுகூரலாம். நத்தனியேல் இயேசுவை அணுகும்போது, இயேசு ஏற்கெனவே அவரை அறிந்தவரைப் போலப் பேசுகிறார். அதிர்ச்சியடைந்த நத்தனியேல், “என்னை உமக்கு எப்படித் தெரியும்?” என்று கேட்கிறார். அதற்கு இயேசு, “பிலிப்பு உன்னை அழைப்பதற்கு முன்பே, நீ அத்திமரத்தின் கீழிருந்தபோது நான் உன்னை கண்டேன்” என்று பதில் அளிக்கிறார். (யோவான் 1:48).

நத்தனியேல் நினைத்திருக்கலாம்: “இப்போதுதான் நான் இயேசுவைச் சந்திக்கிறேன்.” ஆனால் இயேசு அவரிடம் சொல்வது போல இருக்கிறது:
“நீ என்னைக் காணும் முன்பே நான் உன்னை கண்டிருந்தேன்.” இந்த வார்த்தை இன்று உங்கள் திருமணத்துக்கும் பொருந்தும். நீங்கள் ஒருவரையொருவர் காணும் முன்பே கடவுள் உங்களை இருவரையும் கண்டிருந்தார். நீங்கள் ஒருவருடைய பெயரையே அறியாத காலத்தில்கூட, கடவுள் உங்கள் வாழ்க்கைக் கதையை அறிந்திருந்தார்.

இந்த திருமண நாளை நீங்கள் கற்பனை செய்யாத காலத்தில்கூட, உங்கள் குடும்பங்கள், அனுபவங்கள், நட்புகள், மகிழ்ச்சிகள், தோல்விகள், காயங்கள், இவை அனைத்தின் வழியாக அவர் உங்களை வடிவமைத்துக் கொண்டிருந்தார். ஆகவே இன்று நீங்கள் நினைவில் கொள்ள வேண்டிய ஒரு அழகான வரி இதுதான்: “நீங்கள் ஒருவரையொருவர் கண்டடைவதற்கு முன்பே, கடவுள் உங்களை இருவரையும் கண்டிருந்தார்.”

இதனால் உங்கள் சுதந்திரம் மறுக்கப்படுகிறது என்று அர்த்தமல்ல. கடவுள் ஒரு முன்கூட்டிய திரைக்கதை எழுதிவிட்டு, அதை நீங்கள் நடித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்பதுமல்ல. நீங்கள் சுதந்திரமாக ஒருவரை ஒருவர் அறிந்தீர்கள், சுதந்திரமாக அன்பை வளர்த்தீர்கள், சுதந்திரமாக திருமணத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தீர்கள். ஆனால் கிறிஸ்தவ நம்பிக்கை நமக்கு இன்னொரு ஆழமான உண்மையைச் சொல்கிறது: நமது மனித சுதந்திரத்தின் உள்ளேயும் அதன் வழியாகவும் கடவுளின் பராமரிப்பு செயல்பட முடியும்.

எனவே இன்று உங்கள் வாழ்க்கையைப் பின்நோக்கிப் பார்க்கும்போது, சாதாரண நிகழ்வுகளாகத் தோன்றிய சில சந்திப்புகள், உரையாடல்கள், நட்புகள், முடிவுகள் இவை அனைத்தும் மெதுவாக உங்களை இந்தப் பலிபீடத்திற்குக் கொண்டு வந்திருக்கின்றன. இன்று கடவுள் உங்கள் அன்பை வெறுமனே ஆசீர்வதிப்பதல்ல; அதைத் தமக்கென ஒதுக்குகிறார். அதை அருளடையாளமாக உயர்த்துகிறார். அதை ஒரு இறையழைத்தலாக மாற்றுகிறார்.

அதனால் கிறிஸ்தவ திருமணத்தில் கேட்க வேண்டிய கேள்வி, “நாம் எப்படி சந்தித்தோம்?” என்பதோடு முடிவதில்லை. அதைவிட ஆழமான கேள்வி: “கடவுள் எங்களை எதற்காக ஒன்றிணைத்திருக்கிறார்?” உங்கள் இல்லத்தின் மூலம் கடவுள் என்ன செய்ய விரும்புகிறார்? நீங்கள் இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் எப்படிப்பட்ட மனிதர்களாக மாற வேண்டும்? உங்கள் குடும்பம் யாருக்கு நம்பிக்கையாக இருக்க வேண்டும்? உங்கள் அன்பு எந்த நற்செய்தியை உலகிற்கு அறிவிக்க வேண்டும்?

இதுவே திருமணத்தை ஒரு தனிப்பட்ட உறவிலிருந்து ஒரு இறையழைத்தலாக மாற்றுகிறது. இப்போது முதல் வாசகமாக நாம் கேட்ட தோபித்து நூல் இந்த உண்மையை மிகவும் அழகாக வெளிப்படுத்துகிறது. தோபியாவும் சாராவும் தங்கள் திருமண வாழ்க்கையைத் தொடங்குகிறார்கள். ஆனால் முதலில் தோபியா சொல்வது: “எழுந்திரு; நாம் மன்றாடுவோம்” (தோபித்து 8:4).

அவர்களின் திருமண வாழ்க்கையின் முதல் செயல் ஒருவரை ஒருவர் நோக்குவது அல்ல; இருவரும் சேர்ந்து கடவுளை நோக்குவது. அவர்கள் சொல்லுவது போல: “எங்கள் திருமணம் எங்களோடு ஆரம்பிக்கவில்லை. எங்களுக்குமுன் கடவுள் இருந்தார். அவர் படைத்தார். அவர் வழிநடத்தினார். அவர் இணைத்தார். இப்போது அவர் எங்களோடு தொடர்ந்து இருக்க வேண்டும்.” தோபியாவின் மன்றாட்டின் மையம் இதுதான்: “ஆண்டவரே, உமது இரக்கத்தால் நாங்கள் இருவரும் முதுமை வரை ஒன்றாக வாழ அருளும்” (தோபித்து 8:7).

அதனால் கிறிஸ்தவ திருமணம் “நான் உன்னை நேசிக்கிறேன்” என்ற ஒரு வாக்கியத்தில் மட்டும் முடிவதில்லை. அது இன்னும் ஆழமாக, “கடவுள் என் வாழ்வில் உன்னை ஒரு அருளாக அளித்ததற்காக நான் நன்றி கூறுகிறேன்” என்று சொல்ல கற்றுக்கொடுக்கிறது. என் துணை நான் தேர்ந்தெடுத்த ஒருவராக மட்டும் இருந்தால், ஒருநாள் “என் தேர்வு தவறிவிட்டதோ?” என்று கேட்கலாம். ஆனால் என் துணையை கடவுள் எனக்கு ஒப்படைத்த ஒரு அருளாகப் பார்க்கத் தொடங்கும்போது, உறவு புனிதமான பரிமாணத்தை அடைகிறது.

அப்போது கேள்வி, “இந்த மனிதர் என்னை மகிழ்ச்சியாக வைத்திருக்கிறாரா?” என்பதிலிருந்து, “இந்த மனிதரை நான் எவ்வாறு கிறிஸ்துவைப் போல நேசிக்க வேண்டும்?” என்ற கேள்வியாக மாறுகிறது. இதில்தான் திருமணத்தின் உடன்படிக்கைப் பொருள் வருகிறது. இன்றைய உலகிற்கு ஒப்பந்தங்கள் மிகவும் பரிச்சயமானவை. ஒரு ஒப்பந்தம் பொதுவாக, “நீ உன் பங்கைச் செய்தால், நான் என் பங்கைச் செய்கிறேன்” என்று சொல்கிறது. ஆனால் ஒரு உடன்படிக்கை, “நான் என்னையே உனக்குத் தருகிறேன்”
என்று சொல்கிறது.

இரண்டாம் வத்திக்கான் சங்கம் திருமணத்தை “மாற்ற முடியாத தனிப்பட்ட சம்மதத்தின் மீது நிறுவப்படும் திருமண உடன்படிக்கை” என்று விளக்குகிறது. கணவனும் மனைவியும் தங்களை ஒருவருக்கொருவர் அளித்து, ஒருவரை ஒருவர் ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள் (Gaudium et Spes, 48). அதனால் தான் திருமண உறுதிமொழியில் நீங்கள் நல்ல நேரங்களில் மட்டும் ஒன்றாக இருப்பதாகச் சொல்லவில்லை. இன்பத்திலும் துன்பத்திலும், உடல் நலத்திலும் நோயிலும், வாழ்நாள் முழுவதும் ஒருவரை ஒருவர் மதிப்பதாகவும், நேசிப்பதாகவும் உறுதி கூறுகிறீர்கள்.

இது மிகவும் உயர்ந்த வாக்குறுதி. அதனால் தான் திருச்சபை திருமணத்தை ஒரு மனித முயற்சியாக மட்டும் பார்க்கவில்லை. திருமுழுக்கு பெற்ற இருவரின் திருமண உடன்படிக்கை கிறிஸ்துவின் புதிய மற்றும் நித்திய உடன்படிக்கையின் உண்மையான அருளடையாளமாகிறது என்று புனித இரண்டாம் ஜான் பால் போதிக்கிறார் (Familiaris Consortio, 13). அவர் மேலும், தூய ஆவி கணவன் மனைவிக்கு ஒரு புதிய இதயத்தை அளித்து, கிறிஸ்து நம்மை நேசித்ததுபோல் ஒருவரை ஒருவர் நேசிக்க வல்லவர்களாக்குகிறார் என்று விளக்குகிறார். அதாவது, இன்று உங்கள் அன்பு நீங்கள் கடவுளுக்காகச் செய்கிற ஒன்றாக மட்டும் இல்லாமல், உங்களுக்குள் கடவுள் செய்கிற ஒன்றாகவும் ஆகிறது.

திருமண அருள் பிரச்சினைகள் வராமல் காக்கும் மந்திரமல்ல. அது கஷ்டம் வரும்போது உங்களுக்குள் செயல்படும் கிறிஸ்துவின் வல்லமை. கத்தோலிக்க திருச்சபையின் மறைக்கல்வி இதை மிக அழகாகச் சொல்கிறது: “கிறிஸ்து அவர்களோடு தங்குகிறார்.” அவர் தம்பதிகளுக்கு தங்கள் சிலுவையை ஏற்றுக்கொள்ளவும், விழுந்தபின் மீண்டும் எழவும், ஒருவரை ஒருவர் மன்னிக்கவும், ஒருவருடைய பாரத்தை மற்றவர் சுமக்கவும், இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட கனிவான, கனிதரும் அன்பில் ஒருவரை ஒருவர் நேசிக்கவும் வலிமை அளிக்கிறார் (CCC 1642).

இதற்காகவே இரண்டாம் வாசகத்தில் புனித பவுல் கொலோசையரிடம், “பரிவு, இரக்கம், கனிவு, தாழ்ச்சி, சாந்தம், பொறுமை ஆகியவற்றை அணிந்துகொள்ளுங்கள்” என்று சொல்கிறார் (கொலோசையர் 3:12). மேலும், “ஒருவர் மற்றவரைப் பொறுத்துக்கொள்ளுங்கள்; ஒருவருக்கு ஒருவர் குறை இருந்தால் மன்னித்துக்கொள்ளுங்கள். ஆண்டவர் உங்களை மன்னித்ததுபோல நீங்களும் மன்னியுங்கள்” (கொலோசையர் 3:13).

வாழ்க்கையில் வேலைப்பளு வரும். பொருளாதார சுமைகள் வரும். குழந்தைகளை வளர்க்க வேண்டிய பொறுப்பு வரும். முதிய பெற்றோரை கவனிக்க வேண்டிய தருணங்கள் வரும். நோய்களும் வரலாம். புரிதல் குறையும் நாட்களும் வரலாம். அப்போது திருமணத்தைத் தாங்குவது வெறும் உணர்ச்சி அல்ல; இரக்கம், கனிவு, தாழ்மை, பொறுமை, மன்னிப்பு. பவுல் இறுதியில், “இவை அனைத்திற்கும் மேலாக அன்பை அணிந்துகொள்ளுங்கள்; அது அனைத்தையும் நிறைவாக இணைக்கும் பந்தம்” என்று கூறுகிறார் (கொலோசையர் 3:14).

திருமணத்திற்கு உணர்ச்சியை விட வலிமையான ஒரு பந்தம் தேவை. அதுதான் உடன்படிக்கை அன்பு. இன்றைய குடும்ப வாழ்க்கைக்கு இது மிகவும் முக்கியமான செய்தி. ஏனெனில் குடும்பங்கள் இன்று புதியவகை சவால்களை எதிர்கொள்கின்றன.

வேலை வாழ்க்கையை முழுவதும் ஆக்கிரமிக்கிறது. தொலைபேசிகள் தூரத்தில் இருப்பவர்களோடு நம்மை இணைக்கின்றன; ஆனால் நம்முடன் வாழ்கிறவர்களிடமிருந்து நம்மை மெதுவாகப் பிரிக்கவும் முடியும். சமூக ஊடகம் நம்முடைய வாழ்க்கையை மற்றவர்களின் வாழ்க்கையோடு ஒப்பிடத் தூண்டுகிறது.

தனிமனித மனப்பான்மை, “எனக்கு என்ன வேண்டும்?” என்று கேட்க கற்றுக்கொடுக்கிறது. ஆனால் குடும்பம், “நமக்கு என்ன நல்லது?” என்று கேட்க கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும்.

திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் Amoris லேடிடிங் என்ற ஆவணத்தில், மிகைப்படுத்தப்பட்ட தனிமனிதவாதம் குடும்ப உறவுகளை பலவீனப்படுத்தக்கூடும் என்றும், திருமணமும் குடும்பமும் சில சமயங்களில் தனிப்பட்ட விருப்பங்களின் அடிப்படையில் பார்க்கப்படுகின்றன என்றும் எச்சரிக்கிறார். அவர் நிரந்தரமான உறுதிப்பாட்டிற்கான பயம், வேலை மற்றும் சமூக அழுத்தங்கள் போன்றவை குடும்ப வாழ்வை பாதிக்கின்றன என்பதையும் சுட்டிக்காட்டுகிறார் (Amoris Laetitia, 32–34, 39–40).

உடனடி திருப்தியை விரும்பும் உலகில் பொறுமை கடினமாகிறது. தியாகம் பழைய மதிப்பாகத் தோன்றலாம். வாழ்நாள் முழுவதும் ஒரே உறுதியில் நிலைப்பது அச்சமாகத் தோன்றலாம். இந்த தற்காலிக மனப்பான்மைக்கு எதிராக கிறிஸ்தவ திருமணம் வேறொரு சாட்சியை அளிக்கிறது: “சில வாக்குறுதிகள் வாழ்நாள் முழுவதும் காக்கப்படுவதற்காகவே அளிக்கப்படுகின்றன.”

புனித இரண்டாம் ஜான் பால் இதை மிகவும் வலிமையாகச் சொல்கிறார்: திருமணத்தின் பிரிக்கமுடியாத தன்மை, கடவுள் மனிதரிடம் காட்டும் முழுமையான விசுவாசமான அன்பிற்கும், கிறிஸ்து திருச்சபையிடம் காட்டும் அன்பிற்கும் அடையாளமாகும் (Familiaris Consortio, 20).

இதற்கான அளவை இன்றைய நற்செய்தி நமக்கு அளிக்கிறது.

இயேசு சொல்கிறார்: “நான் உங்களை நேசித்ததுபோல, நீங்களும் ஒருவரை ஒருவர் நேசியுங்கள்” (யோவான் 15:12). இங்கே மிக முக்கியமான வார்த்தைகள்: “நான் உங்களை நேசித்ததுபோல.” இயேசு அன்பைக் கட்டளையிடுவதோடு மட்டும் நிற்கவில்லை; அதன் அளவையும் காட்டுகிறார்.

திருமணத்தில் ஒருநாள், “எவ்வளவு மன்னிக்க வேண்டும்?” என்று கேட்கலாம்.
இயேசுவைப் பாருங்கள். “எவ்வளவு பொறுமையாக இருக்க வேண்டும்?” இயேசுவைப் பாருங்கள். “எத்தனை முறை மீண்டும் தொடங்க வேண்டும்?”
இயேசுவைப் பாருங்கள். “எவ்வளவு தியாகம் செய்ய வேண்டும்?” இயேசுவைப் பாருங்கள். ஏனெனில் இயேசுவின் அன்பின் இறுதி வடிவம் இதுதான்: “தம் நண்பர்களுக்காக உயிரைக் கொடுப்பதைவிட மேலான அன்பு ஒருவரிடமும் இல்லை” (யோவான் 15:13).

அதனால் கிறிஸ்தவ திருமணத்தின் ஆழமான கேள்வி, “நான் என் துணையை எவ்வளவு நேசிக்கிறேன்?” என்பது மட்டும் அல்ல. அதைவிட, “என்னுடைய அன்பின் வழியாக என் துணை கிறிஸ்துவின் அன்பை அனுபவிக்கிறாரா?” என்பதுதான். இதுவே திருமண அருளடையாளத்தின் மறைபொருள்.

ஒரு கணவன் உண்மையாய் நிலைத்திருக்கும்போது, அவர் கிறிஸ்துவைப் பற்றி ஏதோ ஒன்றை உலகிற்கு அறிவிக்கிறார். ஒரு மனைவி மன்னிக்கும்போது, அவர் கிறிஸ்துவின் அன்பை வெளிப்படுத்துகிறார். இருவரும் சேர்ந்து குழந்தைகளை வளர்க்கும்போது, முதிய பெற்றோரைப் பராமரிக்கும் போது, நோயில் ஒருவருக்கொருவர் துணையாக நிற்கும் போது, துன்பத்தில் கைவிடாமல் இருக்கும் போது, மன்றாடும் போது, பகிரும் போது—அவர்களின் இல்லம் நற்செய்தியைப் பறைசாற்றத் தொடங்குகிறது. பல சமயங்களில் வார்த்தைகளே இல்லாமல்.

Gaudium et Spes இதையே கூறுகிறது: தம்பதிகளின் பரஸ்பர அன்பு, அவர்களின் உண்மைநிலை, கனிதரும் வாழ்க்கை, ஒருவருக்கொருவர் காட்டும் உதவி ஆகியவற்றின் வழியாக கிறிஸ்துவின் உயிருள்ள பிரசன்னத்தை குடும்பம் உலகிற்கு வெளிப்படுத்துகிறது (Gaudium et Spes, 48).

எனவே உங்களுக்கு ஒரு எளிய வேண்டுகோள்: ஒரே வீட்டில் வாழ்வதை மட்டும் இலக்காகக் கொள்ளாதீர்கள்; ஒரு communion, ஒருங்கிணைந்த சமூகத்தை உருவாக்குங்கள்.

ஒரே வீட்டில் வாழ்ந்துகொண்டே மனிதர்கள் அந்நியர்களாகிவிட முடியும். அதனால் தொடர்ந்து பேசுங்கள். கேளுங்கள். முடிந்தவரை ஒன்றாக உணவருந்துங்கள். ஒருவருக்கொருவர் நேரம் ஒதுக்குங்கள். “நன்றி” சொல்ல கற்றுக்கொள்ளுங்கள். “மன்னித்துவிடு” என்று சொல்லத் தயங்காதீர்கள். “நான் உன்னை மன்னிக்கிறேன்” என்று சொல்லவும் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

உங்கள் உறவை விட உங்கள் அகந்தை பெரியதாக ஒருபோதும் ஆக விடாதீர்கள். அதிலும் முக்கியமாக, சேர்ந்து மன்றாட கற்றுக்கொள்ளுங்கள். தோபியா மற்றும் சாராவின் அந்த அழகான வார்த்தை உங்கள் குடும்பத்தின் பழக்கமாகட்டும்: “வா, நாம் மன்றாடுவோம்.”

திருத்தந்தை இரண்டாம் ஜான் பால் கிறிஸ்தவக் குடும்பத்தை “கடவுளோடு உரையாடும் சமூகம்” என்று வருணிக்கிறார். திருமண அருளடையாளத்தில் வேரூன்றிய குடும்பம், அருளடையாளங்கள், வாழ்வின் அர்ப்பணம் மற்றும் குடும்ப மன்றாட்டின் வழியாக கடவுளோடு உரையாட அழைக்கப்படுகிறது (Familiaris Consortio, 55–56).

நீண்ட மன்றாட்டுகள் அவசியமில்லை. ஒரு நாளின் முடிவில், “ஆண்டவரே, இன்றைய நாளுக்காக நன்றி” என்று சொல்லலாம். ஒரு முக்கிய முடிவிற்கு முன், “ஆண்டவரே, எங்களை வழிநடத்தும்” என்று சொல்லலாம். ஒரு வாக்குவாதத்திற்குப் பிறகு, “ஆண்டவரே, ஒருவரை ஒருவர் புரிந்துகொள்ள உதவும்” என்று சொல்லலாம். வார்த்தைகளே இல்லாத நேரத்தில், “ஆண்டவரே, எங்களை இணைத்து வைத்திரும்” என்று மட்டும் சொல்லலாம்.

கடவுளுக்கு முன் ஒன்றாக நிற்க கற்றுக்கொள்ளும் தம்பதிகள், வாழ்க்கையிலும் ஒருவருக்கொருவர் அருகில் நிற்க கற்றுக்கொள்வார்கள். உங்கள் திருமணத்தை ஒரு முக்கோணமாக நினைத்துப் பாருங்கள். கீழே இரண்டு முனைகளில் நீங்கள் இருவர். மேல் முனையில் கிறிஸ்து. நீங்கள் இருவரும் கிறிஸ்துவை நோக்கி நெருங்கும் அளவுக்கு, ஒருவருக்கொருவர் நெருங்குகிறீர்கள். அதனால் திருமணத்தில் உங்கள் மிகப்பெரிய பொறுப்பு ஒருவரை ஒருவர் மகிழ்ச்சியாக வைத்திருப்பது மட்டும் அல்ல. ஒருவரை ஒருவர் புனிதத்திற்குக் கொண்டு செல்வது.

கத்தோலிக்க திருச்சபையின் மறைக்கல்வி கூறுகிறது: திருமண அருள் தம்பதிகளின் அன்பை நிறைவுபடுத்துகிறது; அவர்களின் பிரிக்கமுடியாத ஒற்றுமையை உறுதிப்படுத்துகிறது; திருமண வாழ்க்கையிலும் குழந்தைகளை வரவேற்று வளர்ப்பதிலும் அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் புனிதத்தை அடைய உதவுகிறார்கள் (CCC 1641).

பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, தலைமுடி நரைத்து, நடை மெதுவாகி, வாழ்க்கையின் பல அனுபவங்களைத் தாண்டியபின், நீங்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து, “நீ என் வாழ்க்கையில் இருந்ததால்தான் நான் கடவுளுக்கு இன்னும் நெருக்கமானேன்” என்று சொல்ல முடிந்தால், அது ஒரு அழகான கிறிஸ்தவ திருமணமாக இருக்கும்.

இன்றைய நற்செய்தியின் இறுதியில் இயேசு சொல்கிறார்: “நீங்கள் என்னைத் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை; நானே உங்களைத் தேர்ந்தெடுத்தேன்; நீங்கள் சென்று கனிதரவும், உங்கள் கனி நிலைத்திருக்கவும் நான் உங்களை ஏற்படுத்தினேன்” (யோவான் 15:16). இன்று நீங்கள் ஒருவரை ஒருவர் தேர்ந்தெடுக்கிறீர்கள். ஆனால் அந்த மனிதத் தேர்வின் உள்ளே ஒரு பெரிய அழைப்பு இருக்கிறது.

கிறிஸ்துவை ஊற்றாகக் கொண்ட திருமணம். கிறிஸ்துவை சாட்சியாகக் கொண்ட திருமணம். கிறிஸ்துவை இணைப்புப் பந்தமாகக் கொண்ட திருமணம். தோபியா மற்றும் சாராவைப் போல, “வா, நாம் மன்றாடுவோம்” என்று தொடங்கும் திருமணம். புனித பவுல் சொல்வதுபோல, இரக்கம், கனிவு, தாழ்ச்சி, சாந்தம், பொறுமை, மன்னிப்பு ஆகியவற்றை அணிந்துகொள்ளும் திருமணம். இயேசு சொல்வதுபோல, “நான் உங்களை நேசித்ததுபோல, நீங்களும் ஒருவரை ஒருவர் நேசியுங்கள்” என்ற அளவில் அன்பைக் கற்றுக்கொள்ளும் திருமணம். 

மகிழ்ச்சி வரும் போது கிறிஸ்து உங்களோடு மகிழட்டும். துன்பம் வரும் போது அவர் உங்களுக்கு வலிமையாகட்டும். புரிதல் குறையும் போது அவர் உங்களை மீண்டும் இணைக்கட்டும். தவறுகள் வரும் போது அவர் உங்களை எழுப்பட்டும். உங்கள் மனித அன்பு பலவீனமடையும் தருணங்களில், அதற்குக் கீழே இன்னும் ஆழமான ஒரு அன்பு உங்களைத் தாங்கிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை நீங்கள் உணரட்டும். அது கிறிஸ்துவின் உண்மையான, பொறுமையான, உடன்படிக்கை அன்பு. நீங்கள் ஒருவரையொருவர் கண்டடைவதற்கு முன்பே அவர் உங்களை கண்டிருந்தார்.

இன்று அவர் உங்களை அழைக்கிறார். உங்கள் அன்பைத் தமக்கென ஒதுக்குகிறார். உங்கள் உடன்படிக்கைக்கு சாட்சியாக நிற்கிறார். உங்கள் வாழ்வை ஒன்றிணைக்கிறார். இனிமேல் அவர் உங்கள் திருமணத்தின்
ஊற்றாகவும்,
சாட்சியாகவும்,
இணைப்புப் பந்தமாகவும்
என்றென்றும் நிலைத்திருக்கட்டும்.

ஆமென்.